Robert Celiński: Witam. Kolejna edycja Tenzing Hillary Everest Marathonu 2015 już za nami. Przepraszam że nie napisałem wczoraj, ale byłem potwornie zmęczony biegiem i poturbowany na jedenym z ryzykownych zbiegów.

To mój już trzeci start w tym rozgrywanym najwyżej na świecie maratonie - 5364 m n.p.m. Zakończyłem go kolejnym sukcesem w kategorii open. Wywalczyłem piąte miejsce, które jest najwyższym zdobytym miejscem przez białego zawodnika i rekordem trasy w tej "kategorii". Mój czas to 4:33:34. Nie udało mi sie jeszcze tym razem wskoczyć do top "3", ale z każdym kolejnym startem jestem coraz bliżej. Cieszy mnie mój poprawiony wynik w tym maratonie o prawie sześć minut. Trasa była bardzo trudna. W połączeniu z dużym niedoborem tlenu w powietrzu, odcisnęła swoje piętno na umyśle i organizmie.

Aby móc temu sprostać trzeba przyjechać dużo wcześniej, żeby mieć sposobność w miarę się zaklimatyzować. Przed startem spędziłem w Himalajach, w sumie przeszło pięć tygodni. Zacząłem od wysokości 3550 m n.p.m. i stopniowo udawałem się na wyższe miejsca obozowe. Ostatnie 11 dni spędziłem w Gorak Shem na wysokości 5180 m n.p.m. Z Gorak Shep codziennie udawałem się na Beaze Camp -  miejsce startu i stamtąd biegałem trasą maratonu.

Dystanse były zaplanowane i miały od 10 km do 30 km. Treningi wykonywałem w spokojnym tempie z kontrolą tętna szczególnie w momentach podbiegu. Oprócz braku tlenu w atmosferze, maraton charakteryzuje sie bardzo trudną techniczne trasą. Strome podbiegi i zbiegi usiane są mnóstwem kamieni, głazów i mieszaniną lodu z szutrem. Tak jest zwłaszcza na lodowcu Kchumbu gdzie jest start.

Wszyscy startujący - ostatnie dwie noce - spędziliśmy na lodowcu w warunkach iście spartańskich. W nocy temperatura spadała na lodowcu do 10 stopni Celsjusza poniżej zera. Dobry ekwipunek to podstawa na taką wyprawę.

Rywalizacja na trasie

Moim celem było w miarę bezpiecznie i bez szaleństw utrzymywać się za czołówką składającą się z szerpskich maratonczyków. Szczególnie ważne było pierwsze 5 km i to mi sie udało. Biegłem od razu w pierwszej 10-tce, mając przed sobą czołówkę. Broniłem się  cały czas przed napierającymi co chwila zawodnikami z drugiej dziesiątki.

Szerpowie popisywali się prawdziwym kunsztem na zbiegach. Bardzo ryzykowali zbiegając na ostrych jak brzytwa krawędziach kamieni i głazów. Ustępowałem im w tym niesamowicie instynktownym, opartym na odpowiednim balansowaniu  bieganiu.

Zrobiłem i tak duży postęp w tym kierunku, w czasie całej mojej aklimatyzacji, ale jeszcze daleko mi do perfekcji. Zapłaciłem też swoją cenę na jednym ze zbiegów, który wydawał się spokojny. "Puściłem" na "pełną parę" nogi i doświadczyłem poważnej wywrotki. Przekoziołkowałem dwa razy po szutrze i na moje  szczęście  tym razem nie było kamieni na trasie.

Po upadku moje samopoczucie spadło do minimalnego poziomu i znacznie zwolniłem. Moi główni ywale zdołali mi  znacznie uciec i na mecie czołówka miała już nade mną przewagę w granicach od od 15 do 32 minut.

Toczyłem totalną walkę z samym sobą, zmagałem się z bólem dużego palca prawej stopy i kostki. Mimo to wyprzedziłem jeszcze dwóch zawodników na ostatnich kilometrach. Musiałem co chwilę walczyć z nimi. Mijaliśmy się co kilkadziesiąt metrów, co było bardzo męczące psychicznie, ale to ja byłem górą!

Krytyczne momenty to kilometrowy podbieg pod Tengboche i zaraz po nim trzy i pół kilometrowy bardzo ryzykowny zbieg, a potem  jeszcze prawie czterokilometrowy podbieg już pod Namcze Bazar. Dźwięki wydobywające się z mojego gardła było słychać zapewne w promieniu kilkudziesięciu metrów, do tego stopnia że rzesze turystów zaczynały mnie dopingować jeszcze dużo wcześniej zanim mnie zobaczyły. Trasa w tym miejscu ma mnóstwo serpentyn i potężnych głazów, zza których nie widać zawodników. Doping bardzo się przydał, bo zmęczenie było już tak wielkie, że ostatkami "oparów" energii zdołałem dobiec do mety.

Dziękuje Bogu, że mi dopomógł w tych trudnych momentach wytrwać i dobiec na piątym miejscu w kategorii open. To mój duży sukces, cieszę się bardzo że za każdym razem udaje mi się uzyskać coraz lepszą pozycję i może następnym razem stanę... na podium. Taki jest mój cel minimum.

Dziś wracam do Lukli, a jutro do Kathmandu samolotem. Oczywiście jak będzie sprzyjała pogoda bo często jest tutaj zmienna i krzyżuje plany. Do tego stopnia że trzeba czekać dzień, dwa lub trzy na lot w obu kierunkach: Kathmandu - Lukla i Lukla Kathmandu. Opcja dodatkową jest marsz w kierunku stolicy, ale zajęłoby by to zapewne kolejne trzy dni. Mam nadzieje, że monsun który już się zakończył nie sprawi mi psikusa i normalnie wyląduję w Kathmandu. Zamierzam tam spędzić trzy dni na regeneracji i odpoczynku. Cały ten czas chyba będę spał, bo tego domaga się mój organizm.

Wielkie podziękowania dla moich partnerów w wyprawie i starcie w Tenzing Hillary Everest Marathonie:  LOTTO EXTREME, 4F, ADIDAS, CLINIK SMILE- ORTOFAN, CHIA CHARGE, FUNDACJi CEGIELKOWO i FUNDACJI KUKUCZKI, podziękowania dla partnerów medialnych i przyjaciół trzymających za mnie kciuki, pozdrawiam, cdn.

Robert Celiński
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
{moscomment}