Ewa Witek: Patrząc z boku na bieganie początkujących amatorów, spotykamy się z problemami, które nam, wyczynowym biegaczom, wydają się być obce. Na kursach poznajemy teorię, w klubach - praktykę, ale praktykę od razu na wysokim poziomie, „z górnej półki". Początki wyczynowego biegacza, w klubie, są proste: jest klub, trener, mówi ile i jak biegać. Nikt się nie zastanawia, po co, dlaczego. Nikt nie poddaje się zmęczeniu i nie rozczula się nad sobą, bo są koledzy, którzy też trenują i oceniają. Powstaje rywalizacja, na podstawowym poziomie.
Inaczej jest z ludźmi, którzy będąc już „w pewnym wieku", postanowili zacząć biegać - czy to pod wpływem jakiegoś impulsu, czy za namową kogoś znajomego. Nagle spotykamy się z ludźmi, którzy nie są w stanie przebiec 200 metrów bez odpoczynku. Którzy zadają - nam by się wydawało - oczywiste, pytania: jak oddychać, jak prowadzić ręce, jak stawiać stopy. W co się ubrać. To dla nich są prawdziwe problemem